Willen en kunnen

Oh, hoe gek ik was op mijn werk als persoonlijk/ambulant begeleider van (jong)volwassenen met een vorm van autisme. Van de onrust in de instelling en in het team had ik weinig last. Normaal ben ik erg sfeergevoelig, maar ik denk dat ik op mijn eigen roze wolkje zat.
Ik kon het werk doen dat ik het liefst deed en nieuwe dingen leren. Mezelf ontwikkelen, voor mezelf zorgen, onafhankelijk zijn.

Ik herinner me zelfs het geluksgevoel dat ik kon hebben als ik in mijn uppie een dagdienst startte en kantoor binnen liep. De geur, het gevoel, een nieuwe dag. Een lijstje dat klaarlag met dingen die moesten gebeuren. Rapportage lezen, medicatie uitzetten, telefonisch gesprek met ouders van een cliënt, gemeente bellen, mailen met de bewindvoerder, een begeleidingsplan schrijven, een afspraak maken om te komen kijken op het werk van cliënt, een afspraak met cliënt zelf, rapporteren, etc.
Een echte werk nerd dus. Ik heb menig mens tijdens verjaardagen verveeld met enthousiaste informatie over autisme en mijn werk (sorry guys haha).

En toen werd ik ziek en moest ik stoppen met werken. Eerst denk je nog : voor eventjes. Op krachten komen. Aansterken. Herstellen. Gewoon even heel goed eten en slapen en dan kan ik weer. Maar we zijn inmiddels 2,5 jaar verder.. Al geef ik de hoop nooit op!

Een van de meest pijnlijke vragen die ik dan ook af en toe krijg is “Wil je wel weer gaan werken?”

Willen… Alsof willen er ook maar iets mee te maken heeft. Los van het feit dat ik mijn werk fantastisch vond en ik natuurlijk heel graag voor mijn eigen inkomsten zorg, zou het weer kunnen werken betekenen dat ik me dus weer goed zou voelen. En ja, natuurlijk wil ik dat.

Deze vraag impliceert een zekere keuze, alsof ik er zelf voor kies om niet te werken. Alsof het wel gewoon kan, maar ik niet wil. Alsof ik voor m’n lol elke dag op bed lig.. Ik denk dat je het kan vergelijken met het gevoel dat je hebt na twee weken goede griep: je bent het helemaal beu beroerd te zijn, je wilt je weer normaal voelen en wilt weer lekker aan de slag. Zo voel ik me min of meer al drie jaar 😉

Ik wil niets liever dan een normaal leven leiden en werken. Ik wil vroeg op moeten staan om om half negen op mijn werk te zijn. Ik wil een collega zijn. Ik wil nuttig zijn. Ik wil aan het eind van de maand mijn loonstrookje zien met een salaris waar ik zelf voor heb gewerkt. Ik wil leren. Me ontwikkelen en groeien als werknemer en als mens. Ik wil thuiskomen na een werkdag en me normáál voelen.

Zo’n vraag geeft het gevoel alsof ik me moet verantwoorden, alsof ik duidelijk moet maken hoe slecht het gaat. Alsof diegene denkt dat het allemaal wel mee valt, terwijl werken op dit moment mijlen ver weg lijkt.

Maar ik neem niemand deze vraag kwalijk. Niemand is erbij als ik hele dagen op de bank lig (lang leve Netflix!). Als ik thuiskom na een kopje thee drinken in de stad en direct moet gaan liggen. Of als ik na een uurtje winkelen helemaal kapot ben (als het überhaupt al kan). Niemand ziet mij elke middag slapen. Niemand is erbij als ik op mijn slechtst ben.

Mensen zien me alleen als ik me goed voel, want alleen dan spreek ik af. En als ik me goed voel ben ik vrolijk, maak ik grapjes, lach ik veel en geniet ik van het moment. Dus het is niet meer dan begrijpelijk dat mensen geen goed beeld hebben van hoe het de andere 95 procent van de tijd gaat. En zelfs als ik me heel slecht voel, is dat niet altijd aan me te zien. Ik ben namelijk erg goed in mezelf pushen en ga dan zo op in het moment, dat ik achteraf of op de terug weg pas voel hóe moe ik ben. 

En dan kan ik ook zo’n vraag verwachten. Ik probeer moeilijke vragen of dingen bij mezelf te houden. Het is een vraag uit onwetendheid en die onwetendheid is volkomen logisch. (Onwetendheid klinkt erg onvriendelijk, maar dit is toch het juiste woord). Het is omdat ze alleen een vrolijke, energieke Roos zien.

Maar geloof me, IK WIL 😉

De vragen die ik mezelf stel:

  • Hoe kan ik mezelf toch blijven ontwikkelen, ook zonder werk?
  • Wat wil ik nog doen en leren?
  • Wat zijn de mogelijkheden die ik heb met weinig energie om dit te kunnen uitvoeren?
  • Hoe zorg ik ervoor dat ik niet het gevoel heb stil te staan?
  • Hoe kan ik toch wat betekenen voor de mensen om me heen/de maatschappij?

Food for thought. Overal zijn mogelijkheden.
Aju lieve mensen!

Roos

PS. Hopelijk gaan mensen na het lezen van deze blog zich niet achter hun oren krabben. “Heb ik dat ooit gevraagd?” Het is niet verwijtend bedoeld. Puur een kijkje vanuit mijn kant en hoe ik de dingen ervaar.

Related posts

Leave a Comment