Ik ga op vakantie en neem mee: ME

FRANKRIJK – BOERDERIJ ARC EN CIEL

Mijn oom en tante hebben een biologisch dynamische boerderij in Frankrijk waar ik vanaf mijn vijfde kom. Vorig jaar ben ik er twee weken heen geweest en was het heel lekker weer. Dit jaar gingen we er weer twee weken heen, maar het was helaas zo kouddddd dat we niet in de tent konden slapen en in het huis van mijn familie sliepen. Heel erg gezellig, maar heul erg druk.. Ze wonen met zeven mensen in één huis, met ons erbij is dat negen en dat zijn er acht meer dan waar ik normaal mijn dagen mee doorbreng 😉 Ik was dus erg overprikkeld. Veel last van mijn hoofd, vaker ook tussendoor nog gelegen en me terug getrokken. Veel geslapen.

Toch fijne weken gehad. Heb wat helpen oppassen op mijn intens schattige nichtje van bijna anderhalf, heb een keer kunnen helpen in de moestuin, heb bramen geplukt en jam gemaakt, elke dag de magere boerderij katjes gevoerd ENNNNN ik heb op een paard gezeten! Er kwamen mensen met paarden die op doortrek waren op de boerderij camping staan, hoe toevallig, want liet ik nou net paardrijden op mijn checklist voor 2017 hebben staan! Het was heel erg leuk, en ik heb mezelf voorgenomen iemand met paarden lastig te vallen om een keer ‘echt’ mee te mogen doen, want dit smaakte naar meer.
Lang verhaal kort: het was druk en heel vermoeiend, maar erg fijn om op de boerderij te zijn. Het blijft voor mij een echt paradijs: het Franse platteland, de ruimte, de dieren. Alles vers en biologisch. Het samen koken en eten, het liefst buiten in de zon. En dichtbij de natuur zijn, iets wat me altijd gelukkig maakt. Alleen heel erg jammer van het weer..

 

LA GOMERA – VALLE GRAN REY

Omdat ik het niet aan kon om op die paar warme dagen in mei/juni de winter in te gaan, heb ik redelijk impulsief een week La Gomera geboekt, een van de Canarische Eilanden. Wat altijd een beetje spannend is, want ja, ME zet je niet even uit, die neem je gewoon mee op vakantie. Als ik net een slechte week heb en me de hele week beroerd voel is dat echt keihard balen.

Maaaaaaaarrrrr dit was niet het geval! Ik heb echt een FANTASTISCHE week gehad. Ik heb mijn normale ritme aangehouden, dus tussen de middag heb ik 2,5 uur gerust en geslapen en elke avond om 22:00 uur naar bed. Verder veel gelegen (aan het zwembad, op het strand), wat me het minst energie kost vergeleken met staan/zitten/bewegen.

Verder had ik gewoon een goede week qua energie, wat enórme mazzel is. Ik ben zelfs twee keer twee uur lang onderweg geweest, te voet. Het eiland verkend. Kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst twee uur lang op zo’n actieve manier op de been ben geweest!? Wat een geluk!

Wat verder hielp was dat ik met een vriendin was die mij alle ruimte gaf. Als ik iets niet kon, dan kon dat niet. Geen teleurstelling, irritatie of wat dan ook van haar kant, waardoor ik mijn grenzen kon aangeven zonder me bezwaard te voelen.

Normaal ben ik geneigd mezelf te pushen en over mijn grenzen te gaan, omdat ik niemand wil teleurstellen. Het voelt héél vervelend als je zo vaak moet zeggen dat je iets niet kan. Zo vervelend, dat je jezelf vaak beter voordoet, om de ander niet te vervelen/irriteren/teleurstellen. (Ongetwijfeld erg herkenbaar voor de ME’ers die dit lezen). Dat maakte nu allemaal niet uit. We gingen allebei ons eigen gang en ze is vaak alleen op pad geweest als ik ging liggen/slapen overdag. Ik heb me geen een keer bezwaard gevoeld!! 

Verder scheelde het natuurlijk behoorlijk dat ik de zorg voor mijn honden niet had, iets wat heel veel energie kost. Eigenlijk bijna al mijn energie. Ik heb mijn honden ruim vijf jaar geleden uit het asiel gehaald met mijn toenmalige vriend, toen ik nog niet ziek was. Als ik had geweten dat ik er uiteindelijk alleen en met zo weinig energie voor zou staan, had ik nooit een hond genomen, laat staan twee. Maar ze geven me elke dag zoveel plezier en liefde, ik zou ze nooit weg kunnen of willen doen. Ik ga wel kijken of ik misschien wat hulp kan krijgen, zodat ik wat meer energie overhoud om andere dingen te doen dan alléén voor mezelf en de honden zorgen.

Ik ben een enorme zon aanbidder en heb dan ook intens genoten van de warmte op mijn huid. Het gevoel dat ik heb als ik rond kan lopen in een korte broek en een hemdje, zelfs om tien uur ’s avonds, is onbeschrijflijk. Het geluid van de zee die door de open balkon deur naar binnen kwam, waar we op in slaap vielen. Wetende dat morgen weer een heel fijne, warme dag zal worden..

We hebben een restaurant daar meteen tot onze stamkroeg gedoopt. Een restaurant waar elke avond drie mannen met gitaar Spaanse liedjes zongen (wij dansen, who cares? niemand kent ons toch!) met uitzicht op een prachtige ondergaande zon in de zee. Ultiem vakantie gevoel dus. De leuke ober daar gaf me samen met de rekening zijn nummer en vroeg of we nog een drankje wilden doen na zijn werk. Uhm, yes! Alleen was hij elke avond pas om twaalf uur klaar en lag deze dame elke avond om 22:00 uur volledig gesloopt in bed haha!! Ik kon met geen mogelijkheid wakker blijven, dus helaas, geen Spaanse man voor Roos.

Ik heb veel nagedacht in Frankrijk en op La Gomera. Al het verdriet en de moeilijke afgelopen anderhalf jaar sinds mijn relatie breuk stonden daar zo veel verder van me af. Ik ben klaar met alle negativiteit. Ik heb behoefte aan verandering en ik wil graag nieuwe mensen leren kennen. Ander type mensen.

De meeste mensen denken namelijk in een bepaalde structuur: de hele week werken en in het weekend leuke dingen doen. Je ontmoet iemand, hebt allebei een baan en inkomsten, koopt een huis, gaat trouwen, krijgt kinderen. Als je ziek wordt en je kan niet werken, dan pas je niet in dat plaatje. Dan klopt het niet. Je valt erbuiten, jij bent de storende factor want jij kan hier niet aan mee doen.

Maar er zijn ook mensen die niet vanuit dit plaatje kijken. Die dit hele plaatje van verwachtingen achterwege laten en een ander begin punt nemen. Het begin punt is: je hebt weinig energie. Dit accepteer je en zie je niet als fout, maar gewoon als een andere situatie. 

Op deze manier val je niet buiten een situatie, want je verwacht niks. Snap je wat ik bedoel? Er is geen fout, je valt nergens buiten, want je begin punt is anders. Niet: dit is normaal en jij kan dat niet, dus ben je niet goed. Maar: oke, dit is de situatie, vanuit hier gaan we een leven aan. Zonder oordelen.

Ik voel me nu namelijk nog vaak alsof ik buiten het normale leven val. Een vervelend gevoel. Ik ben er dan ook aan toe meer “free spirited people” te ontmoeten. Mensen die verder kijken dan het niet kunnen werken. Er is namelijk zoveel dat ik wél heb.

Dus.. De komende weken ga ik nadenken wat ik allemaal wil, want ik ben ernstig toe aan verandering. Een frisse wind. Nieuwe mensen, nieuwe ervaringen.

Ik voel me moe, maar voldaan. Gebruind, vol nieuwe inspiratie en hopelijk met genoeg vitamine D om de winter door te komen.

Adios!

Roos

Related posts

Leave a Comment