2017

Ik wilde een blog schrijven over 2017 en wat ik allemaal heb geleerd en hoe positief dat was, maar ik voel me even helemaal niet positief. Ik voel me moe. Zo ontzettend moe. Moe van alle emoties. Van het verdragen van de uitputting, elke ochtend, elke middag, elke avond. Van het dragen van alle emoties van de afgelopen twee jaar, van het strijden tegen deze gevoelens en de frustraties dat het zo ontzettend oneerlijk is dat ik mijn leven nu op zo’n manier moet leiden.

Ik werd pasgeleden weer geconfronteerd met hoe weinig ik kan en hoelang ik moet herstellen als ik iets doe. Dan heb ik het echt over dágen van alleen zijn en zo min mogelijk prikkels. Rust, rust, rust. Zorgde echt even voor een flinke mentale dip.
Maar dan lees ik bijvoorbeeld weer een blog van iemand met ME en/of Lyme die hele dagen op bed moet liggen, vaak zelfs in het donker omdat ze licht niet verdraagt. En dan weet ik dat ik geluk heb, omdat ik nog relatief veel kan. Ik heb bewondering voor de kracht van deze mensen, die soms 23 uur per dag bed ledig zijn. Zoals ik deze kracht bewonder, hoor ik vaak dat mensen mijn optimisme en algehele mindset bewonderen. Ik vind dat een mooi compliment en heel fijn om te horen. Ook al doe ik er zelf niet echt iets voor, het is gewoon zo dat ik heel snel blij ben en geniet van alles wat het leven te bieden heeft.

Ik zit vol met levenslust en plannen en wensen en dromen. Maar juist omdat ik wil leven, écht leven, ben ik even heel verdrietig. En zo ontzettend moe. Ik heb er nu bijna 4 jaar opzitten, wil iemand anders nu het stokje overnemen?

2017 was een jaar met heel veel verdriet en dieptepunten, maar ook met heel veel fijne momenten. Zoals mijn verjaardagfeest. Of de vakantie naar La Gomera. Maar waar ik het meest dankbaar voor ben zijn drie dingen:

1. De b12 injecties (1000mcg hydro elke vijf dagen) die ervoor zorgen dat de allerslechtste periodes niet meer zo lang zijn. Zie blog. MY GOD wat ben ik hier dankbaar voor. Ik heb net een DNA test gedaan en heb in maart een afspraak staan bij Katharina Deutsch om deze uit te lezen en hopelijk komt hier nog meer nuttigs uit.

2. Het toegekend krijgen van de WIA WGA, soort verlengde ziektewet. Ik had bezwaar gemaakt tegen de afwijzing van de WIA, maar had nooit verwacht dat dit bezwaar gegrond verklaard zou worden. Echt het grootste wonder op aarde dat ik met ME gelijk heb gekregen van het UWV, aangezien het UWV ME nog steeds niet erkent. Toch is ME al in 1969 door de Wereldgezondheidsorganisatie WHO ingedeeld in de classificatie van ziektes bij neurologisch aandoeningen, maar daar trekt het UWV zich weinig van aan. Echt verschrikkelijk frustrerend.
(Het blijft voor mij sowieso nog steeds de omgekeerde wereld dat een verzekeringsarts VAN HET UWV ZELF gaat beoordelen hoeveel ik wel of niet kan werken, in plaats van een onafhankelijk iemand. Logisch dat zij iedereen zo snel mogelijk aan het werk willen, zij betalen de uitkeringen..)
Maar, aangezien ik al veel eerder ziek werd dan pas op het moment dat ik stopte met werken, kwam ik in aanmerking voor wat ze noemen een medische afzakker, hierbij vervroegen ze je eerste ziektedatum. In mijn geval met een half jaar en omdat ik een half jaar eerder nog ander werk had en meer uren werkte, werden alle berekeningen anders en daarmee mijn arbeidsongeschiktheidspercentage. Lang verhaal kort: ik hoefde niet bij de door mij zo gevreesde bijstand aan te kloppen, maar heb nu een WIA (WGA) uitkering. Gillen, janken, intense blijdschap, toen dit bericht binnen kwam. Niet op de minste plaats door de erkenning!!

3. Het in aanraking komen met Play en Eigentijdse Jongeren (zie blog). Wat een warmte, wat een acceptatie, wat een verbinding. Na twee lange relaties (vijf jaar en drie jaar) sta ik voor het eerst in mijn volwassen leven alleen. In het begin was het natuurlijk feest om vrijgezel te zijn, maar ik merkte dat ik erge behoefte had aan de dingen die ik door het single zijn moest missen: warmte, liefde, gezien worden, etc. Die dingen vind ik nu voor een deel bij Play.
Ennnnn in april staat het Play festival op de planning, waar ik NIET NORMAAL veel zin in heb. Vier dagen samen zijn. Spellen spelen in het bos, in de hot tub, yoga, mediteren, samen eten, bij het haardvuur zitten.. Ik neem mijn eigen tent mee zodat ik me altijd terug kan trekken en ook in de middag gewoon kan slapen. Can’t wait!

Net als vorig jaar heb ik op een gekleurd vel de dingen opgeschreven die ik graag in 2018 wil doen. In 2017 heb ik bijna alles kunnen doen dat erop stond: Emporium Festival (OMG GEWELDIG), eigen groente kweken, meer boeken lezen, een yogales nemen (eens wat anders dan altijd thuis Yoga With Adriene), een feestje in Utrecht, uit eten bij Puur Smaeck en uit eten bij de Houtoven, paardrijden (paard zitten werd het meer haha), naar een muziek optreden, naar de boerderij van mijn familie in Frankrijk (twee keer zelfs) en naar een musical (dat werd de Lion King).
Een paar dingen zijn niet gelukt of er niet van gekomen, zoals een weekendje naar Vlieland of Texel, naar Gent, schaatsen en naar een cabaret show/café. Die zijn doorgeschoven naar 2018.

Verder staan voor 2018 op de planning: slapen in een Yurt, écht paardrijden, weer naar Emporium, nog meer boeken lezen, (beter) leren mediteren, Play Festival (kaartje is binnen!), nieuwe steden zien, slapen in een huisje in het bos, avondje naar het casino, meer eigen groenten kweken en nieuwe schildertechnieken leren.
Zulke dingen zichtbaar maken helpen me héél erg om rot tijden door te komen!

Ik wens voor mezelf voor 2018 dat de (maanden)lange slechte periodes uitblijven. Dat ik alle dingen van mijn lijstje kan doen en meer. Dat ik nog meer bijzondere nieuwe mensen mag ontmoeten en mezelf weer verder mag ontwikkelen.

Ik kreeg even terug zo’n ontzettend mooi compliment: “Het leven straalt van je af.” En dat is vooral wat ik wens: dat deze klote periode weer voorbij gaat (en dat gaat ie) en ik weer heel veel dagen heb waarop het leven van me af straalt.

Liefs,

Roos

Related posts

Leave a Comment