Levenskriebels

Ik ben al drie keer een blog begonnen in de afgelopen weken, omdat mijn laatste blog erg negatief was en ik al 1,5 maand in een heel positieve flow zit en dit graag wil laten weten.

Ik wil vertellen over de DNA test die ik heb gedaan, mijn bezoek aan Katharina Deutsch (praktijk voor integrale geneeskunde), over de verdere onderzoeken die ik ga doen (virussen, bacteriën, voedingsintoleranties, glutathion), over hoe ik merk dat voeding een enorme invloed heeft op mijn energie en hoe ik stiekem nog steeds hoop dat ik helemaal geen ME heb. Maar het lukt me niet om die informatie gestructureerd op papier (beeld?) te krijgen.

En eigenlijk wil ik vooral vertellen over hoe ik me al anderhalve maand zo goed voel. En wat is een mooier moment om dat te doen dan nu, net nadat ik thuis ben gekomen na 3 dagen Play Festival, met mijn naar vuur stinkende kleding nog aan, met een dikke vette glimlach op mijn gezicht en een héél vol hart.

Ik ben anderhalve maand geleden begonnen met (nog) meer op mijn voeding letten. Dat wil zeggen: zorgen dat ik HEEL veel voedingsstoffen binnenkrijg en geen lege voeding eet.

En misschien nog wel belangrijker: dat ik geen voeding eet waar mijn buik vervelend op reageert. Ik heb zó snel last van mijn buik, onrustig en rommelig en pijnlijk. En die onrustige buik gaat altijd gepaard met meer vermoeidheid en een vager hoofd. Dat verband wordt me steeds duidelijker. Onrustige buik = meer vermoeidheid. Hier ga ik dus meer onderzoek naar laten doen.

En ik heb het idee dat dit andere eetpatroon een van de grootste redenen is waarom ik nu in een goede periode zit. Laten we het hopen, want dat zou betekenen dat ik er zelf heel veel invloed op heb en dat er nog heel veel ruimte voor verbetering is!!

En jeeeetje, wat is het een wereld van verschil om energie te voelen. Ik voel meteen zoveel vreugde, zoveel “levenskriebels”, zoveel levenslust. Als je je bijna altijd leeg en beroerd en zwaar en uitgeput voelt, dan geeft het een enorme kick om energie te voelen. Ik wil meteen zoveel doen en ontdekken en meemaken! En dat kan niet, maar met alles wat ik wel kan is het volledig en intens genieten. Laat deze periode alsjeblieft LANG duren!!!!

Ik ben dus net terug van drie dagen kamperen met 100 man, allemaal mensen van Play, een organisatie voor bewuste jonge mensen, zonder alcohol of drugs, veel dansen, knuffelen, zingen, mediteren, liefde en connectie. Living the hippie life! (Klik hier voor meer info over Play).

Ik stuurde een filmpje van de super mooie bosrijke omgeving naar de familie app en mijn broer reageerde met: Ouwe hippie, genoeg bomen om te knuffelen zie ik.

HAHA! Nou, bomen knuffelen doe ik niet, maar ik heb zo veel knuffels mogen ontvangen en geven. En niet gewoon een knuffel, maar een knuffel met aandacht. Een luisterend oor met aandacht. En wat voelt het verbindend om je onzekerheden en gevoelens met elkaar te delen. Wat heb ik me gezien en gehoord gevoeld. Wat heb ik KEIHARD gelachen, keihard gehuild, gefeest, gedanst. Ik heb drie dagen met een ballon van geluk in mijn buik en borst rondgelopen. Ik voelde me alsof ik zweefde, terwijl ik toch ieder moment bewust kon mee maken. Ik wilde het niet aan me voorbij laten gaan om achteraf te denken: jeetje, dat was bijzonder. Nee, ik wilde op dát moment denken en voelen: jeetje, wat is DIT bijzonder. En dat lukte heel erg goed.

Wat ik nog meer allemaal heb gedaan? In de hottub gezeten, in het donker bij het kampvuur mantra’s gezongen, verstoppertje gespeeld, met naakte mannen gedanst (geen geintje), een muziek workshop gevolgd, geblinddoekt gedanst, een workshop familie opstellingen over het loslaten van je ex (had ik natuurlijk totaal niet nodig…), een vrouwencirkel, elke ochtend een sharing gedaan met een vast clubje van drie, met honderd man in een cirkel gezongen, mooie diepe gesprekken gevoerd, enz, enz, enz… en van dit alles intens en bewust genoten.

Ik was van te voren bang dat ik er buiten zou vallen omdat ik elke middag moest slapen en tussendoor me regelmatig terug trok in mijn eigen tent om even te rusten. Maar iedereen hing gewoon op het terrein, heel veel mensen deden dutjes gedurende de dag en niemand vroeg mij waarom ik moest gaan slapen. Ik heb niet over ziek zijn hoeven praten, geen vragen hoeven beantwoorden. Ik mocht gewoon zijn.
Nu zullen mensen er ook vrij weinig van hebben gemerkt, aangezien het niet op viel als ik weg  was om te rusten maar vooral omdat ik drie dagen op adrenaline en liefde heb rond gehuppeld. ZO DANKBAAR voor deze drie dagen waarin ik genoeg energie had om mee te kunnen doen.

De ballon van geluk zit er nog steeds. Al lig ik de komende drie weken ziek op bed, het was het allemaal keihard waard.

I’M ALIVE.

Roos

Related posts

2 Thoughts to “Levenskriebels”

  1. Conchita

    Hi Roos <3 Wat geweldig om dit te lezen!

    Toen ik het begin van je stukje las wat betreft de connectie tussen je voeding en je darmen, moest ik gelijk denken aan een boek wat ik van de week onder ogen kreeg. Ik heb slechts het begin gelezen, maar het leek me heel interessant en bovendien is het gewoon heel leuk geschreven. Wie weet is het ook iets voor jou?
    De mooie voedselmachine: de charme van je darmen -Giulia Enders

    X

    1. Hoi Conchita,
      dankjewel!! 🙂 🙂
      Dat boek heb ik zelf liggen en ben ik een aantal jaar geleden in begonnen, maar toen kwamen er weer andere boeken op mijn pad. Maar goede reminder, ik pak hem er weer bij!!
      Liefs

Leave a Comment