Hoop en wanhoop

Na vier jaar betere en slechtere periodes had ik de maand oktober een fantastische maand. Dagen zoals ik in vier jaar niet heb gehad. Ik was begonnen met een nieuw supplement (L-Glutathion) en dat leek echt iets te doen. Nog steeds niks vergeleken met mijn energie van voor de ME, maar er was een bepaalde stabiliteit. De hele dag door voelde ik me redelijk oké. Als ik niet te druk deed bleef ik me ook oké voelen. Ik hield dingen langer vol. De mist in mijn hoofd begon op te trekken. En ik merkte aan mezelf dat ik verwonderd en hoopvol om me heen keek: het zál toch niet..? Het zal toch niet echt zo zijn dat ik nog een normaler leven kan gaan leiden..?

Ik geloof nog steeds dat ik L-Glutathion nodig heb (en nog veel meer), maar het lichaam is zo complex. Want na vier weken lijkt het zijn werk niet meer te doen. Toen na vier weken mijn energie weer daalde naar het niveau van voor die weken, had ik het mentaal echt heel zwaar. Heb, moet ik eigenlijk zeggen. Terug naar verdragen. Uitzoeken waarom de fuckkkk de L-Glutathion zijn werk niet meer doet. Lichaam, lief lichaam, wat gebeurt er binnen in je? Wat wil je nou? Ik begrijp het niet meer.

Je hebt zo’n 20000 genen en je kan als mens meer dan een miljoen gen variaties hebben. Voor het ene gen moet je iets laten, wat je voor het andere proces juist wel moet doen. Het beginnen met het een kan weer een ander proces triggeren. Het heeft allemaal invloed op elkaar. Er is zóveel informatie en ik verdrink erin. Wat wilt mijn lichaam nou? Wat heeft het precies nodig? Misschien is het wel super simpel maar ik wéét het gewoon niet.
Ik probeer dingen uit, wacht of iets werkt of niet, maar het blijft onduidelijk. Want ik kan iets wel voor 90% goed doen, maar omdat ik net die laatste 10% mis weet ik niet dat ik al zo ver op de goede weg zit.

Mijn hele leven bestaat uit inlezen, uitzoeken, dingen uitproberen, wachten, hopen, en vooral: geduld hebben, geduld hebben, geduld hebben. Het voelt alsof de tijd, en daarmee mijn leven, voorbij kruipt terwijl ik elke dag maar met één ding bezig ben: hoe kan ik beter worden?

“Kan je dat dan niet allemaal loslaten en gewoon léven?” hoor ik je denken.

Nou, nee. Hetgeen me namelijk waanzinnig frustreert is dat ik zó weinig nodig heb om gelukkig te zijn. Ik heb geen luxe nodig, niet veel geld. Alleen meer energie. Als ik me ook maar íets beter voel, ben ik zo blij. Dan geniet ik van wat ik kan, van de kleur van bladeren in het bos, van de blauwe lucht, van een simpele wandeling met mijn honden.

Maar als ik onder een bepaalde grens kom qua energie en dat duurt langere tijd, dan is het leven niet leuk meer. Dan kan ik namelijk de bladeren en de blauwe lucht niet zien, want ik houd mijn blik op de grond gericht omdat het licht te fel is en de prikkels te sterk. Dan ben ik hele dagen de vermoeidheid/uitputting aan het (ver)dragen.

Ik heb nog een aantal dingen staan om uit te proberen (Carnitine, Ubiquinol, R-Alpha liponzuur), waarvan ik denk dat het iets zou kunnen doen. Maar dan? Dan is mijn lijstje op. Dat is een eng idee. Want het enige dat mij echt op de been houdt is de hoop op verbetering. Wat als dat er niet meer komt? Ik merk dat ik die hoop op verbetering een beetje aan het verliezen ben.

Ik heb een geweldig fijne zomer gehad. Ik heb voor mijn doen heel veel kunnen doen, gedanst, gezongen, gekampeerd. Ik voelde me high on life. Het is echt verbazingwekkend hoe snel ik moeilijke tijden vergeet als ik me fysiek wat beter voel. Hoe intens ik kan genieten als ik de energie er voor heb. Zelfs al was gisteren verschrikkelijk, als ik me vandaag goed voel zit ik vol levenslust.
Maar als ik zoals nu weer een slechte periode heb die langer duurt, kan ik de realiteit niet negeren. Ik ben al vier jaar op zoek naar verbetering. Mijn lijstje is bijna op (mijn geld ook trouwens). En hoewel ik betere en slechtere periodes heb, is leven op deze manier mentaal erg zwaar. Ik ben moe van het uitzoeken, proberen, hopen en teleurgesteld raken. Ik wil niet meer, ik wil LEVEN. Ik wil rennen, sporten, naar de dierentuin gaan. Ik wil een kwartier in de rij kunnen staan zonder onwel te worden, ik wil motor rijden, ik wil met mijn lief bergen beklimmen en over marktjes slenteren. Ik wil werken, ik wil paardrijden, ik wil dansen, ik wil leven.

Af en toe is er ineens een moment van besef als ik ’s middags in mijn bed lig: gebeurt dit echt? Is dit echt mijn leven? Dat kan toch niet? De hele wereld draait door, iedereen werkt, leeft, en ik lig hier in mijn bed. Is this a fucking joke?

Ik weet dat deze negatieve gevoelens ook te maken hebben met het feit dat het buiten zo donker is. Alsof het duisternis van buiten ook het licht in mezelf wat heeft gedoofd. Het donker dat bij mijn ramen al begint maakt mijn wereld nog kleiner. Maar ik ben ook realistisch.

Ik ben een ontzettend positief persoon, vol levenslust, ik lach veel en graag, kan kinderlijk genieten en ik heb niet veel nodig. Maar ook mijn positiviteit raakt een keer op en dat is nu even. Gaat het ooit nog beter worden? Écht beter? Dus niet alleen een paar weken?

En ik weet, grappig genoeg, dat als ik straks een betere periode heb met wat meer energie, als ik weer kan dansen en de mist in mijn hoofd wat minder dicht is, als ik mijn ogen weer kan scherp stellen en weer de trap op kom zonder spier verzuring, dat ik dit terug zal lezen en alweer vergeten zal zijn dat ik me zo voelde.

Maar tot die tijd: kiezen op elkaar en doorbijten.

LET THERE BE LIGHT.

Roos

UPDATE 7/12/2018

Inmiddels sinds vijf dagen weer langzaam aan de betere hand. Dat was een heftige energie dip!!
Ik heb een theorie waarom ik een maand en vooral de laatste twee weken zo slecht ben gegaan en dat is de volgende:

Ik denk dat ik, doordat ik niet goed kan ontgiften, een zware metalen belasting heb. (Hebben veel mensen overigens). Dus dat er heel veel toxines opgeslagen liggen in m’n lichaam. De Glutathion helpt eerst, omdat het helpt bij de energie productie in de mitochondriën, maar het is ook een heel sterke ontgifter. Dus eerst lijkt het alleen maar te helpen, maar in die maand zijn er waarschijnlijk veel toxines vrijgekomen in m’n lichaam die mijn ontgiftingsorganen niet in hetzelfde tempo kunnen uitscheiden. Waardoor er nu allemaal toxines door mijn lijf zwerven (in plaats van “stil liggen” opgeslagen in weefsel).

Vooral het beginnen met Chlorella maakte dat ik me erg slecht voelde. Chlorella bindt zich aan zware metalen, maar – wist ik niet – laat deze ook weer los in het lichaam. Zo kan het dat zware metalen die op minder kwetsbare plekken lagen door de Chlorella zijn vervoerd naar kwetsbaarder plekken. En daar word je ziek van!

DUS:

Ik ben gestopt met alles wat toxines losmaakt en met de Chlorella en geef m’n lichaam alle rust en tijd om de rond zwervende gifstoffen rustig af te voeren. Dus veel kruiden- en gemberthee drinken, veel vitamine C, extra B12 en als ik me straks wat beter voel ook naar de sauna.
Dit doe ik sinds een week en lijkt echt te helpen. Ik ben sinds maandag weer bijna op mijn oude niveau van voor oktober.

Daarna is het plan me helemaal in te lezen in langzaam ontgiften via een protocol. Misschien eerst een haar test doen om te testen op zware metalen. Maar in ieder geval heel rustig ontgiften, en zorgen dat er geen nieuwe troep mijn lichaam binnen komt.

Ik heb het boek van Sarah Myhill gekocht (Diagnosis and Treatment of Chronic Fatigue Syndrome and myalgic encephalitis). Zij schrijft over veel dingen waar ik al wat vanaf weet – detoxen, zware metalen, voeding, etc – maar veel uitgebreider en zet alles op een rijtje. Heel praktisch en overzichtelijk. En zoals jullie weten, houd ik daar van!! 😀

Na deze heftige twee weken waarin ik schuifelend de honden uit liet en me echt belabberder dan belabberd voelde, ben ik heel erg blij dat ik weer bijna op mijn niveau van voor oktober zit.
Isn’t that ironic?
Ik had het mentaal zwaar omdat ik moe ben van zo weinig energie hebben (gemiddeld 35% van mijn energie niveau van vroeger) en als lesje kreeg ik het nog veel zwaarder (15%) , zodat ik weer kon waarderen wat ik had (die 35% dus).
Hoewel het een pittige les was, heeft het me nu wel een enorme mentale boost gegeven. Thank you, Universe!

Related posts

2 Thoughts to “Hoop en wanhoop”

  1. Anita

    Hoi Roos, wat is dit herkenbaar, ik zou het geschreven kunnen hebben! Behalve dat ik het al wat jaren langer heb.
    Zo herkenbaar is het enorme genieten op dagen dat het beter gaat. Ik denk dan soms dat dat wel wat van de ellende compenseert.
    Wat betreft de supplementen, ik heb ook veel onderzoek gedaan en ben daar uiteindelijk heel blij mee omdat toch wat supps zijn blijven hangen die me echt helpen. Het is alleen een balans die je moet houden tussen researchen en acceptatie.
    Sterkte en op naar weer een betere periode!

    1. Hm, mooi gezegd Anita, dankjewel!
      En ja ik ben ook zeker blij met de supplementen die wat doen, zoals de b12 en toch ook de glutathion alleen weet ik nog niet in welke dosering.
      Dankjewel! Jij ook sterkte en leuk dat je mee leest 🙂

Leave a Comment