Vechten en overgave

Het paasweekend heb ik weer drie dagen gekampeerd tijdens het Play Festival in Hierden met ruim 100 mensen. Het was geweldig. Het is moeilijk uit te leggen wat een weekend lang in zo’n sfeer voor me betekent. Met mensen die zo dicht bij me staan, waar ik zoveel warmte voor voel. Met workshops, dansen, zingen, hottubben en dit keer ook heel veel in de zon liggen want het was ook nog eens prachtig weer. Zoveel liefde, vrijheid, acceptatie, warmte. Zoveel gelachen. Heb me nog vier dagen daarna verliefd gevoeld op de ervaring van het weekend.

Vorig jaar op het Play Festival heb ik heel erg hard gehuild (deze blog schreef ik toen). Dit jaar kwam ik helemaal niet voor diepe workshops en zelfontwikkeling. Mijn enige doel was plezier hebben, genieten. And OH I DID!!

Tijdens het Play Festival werd de Hunter Game weer gespeeld/gegeven. Super intens en gaaf spel, waarbij de deelnemers in twee groepen worden verdeeld: de leeuwen en de herten. De leeuwen krijgen elk een hert toegewezen en als hert weet je niet wie er achter je aan komt. (Doodeng toch?! Maar goed, ik was alleen toeschouwer en zat lekker veilig bij iemand op schoot).
Het doel van de leeuw is om zijn/haar hert tegen de grond te werken en het spel te beëindigen door hem/haar in zijn/haar nek te bijten. Als hert vecht je zolang als je het volhoudt. En jeetje, dat is zó gaaf om te zien! Hoe de leeuwen al grommend en schreeuwend aan komen kruipen. Maar vooral hoe de herten vechten voor hun leven. Als de leeuw het niet alleen redt schiet er nog een leeuw (of twee) te hulp tot er voor het hert maar één ding op zit: overgave. Om vervolgens samen na te hijgen na dit vermoeiende, intense spel. Echt een genot om naar te kijken!!

Voor mij helaas veel te inspannend om mee te doen, maar wie weet, ooit 🙂

En toevallig is overgave wel een interessant iets waar ik de laatste tijd mee bezig ben. (Ja, mooi bruggetje he? Vond ik zelf ook).

Ik bekijk ziek zijn voor 95% vanuit de medische kant, niet vanuit de spirituele. Ik geloof niet dat mijn ziel bijvoorbeeld opgeslagen trauma’s heeft waardoor mijn lichaam ziek wordt. Of dat ik bepaalde lessen te leren heb voordat ik beter kan worden. Dat ik inzichten nodig heb en heling van mijn ziel zodat mijn lichaam kan genezen. Ik bekijk het ziek zijn zelf niet vanuit de spirituele kant (al gebruik ik bewustzijn of spiritualiteit wel om er mee om te gaan op mentaal vlak).

Ik geloof dat er een medische reden is waarom mijn hersendoorbloeding 30% verminderd wanneer ik een tijdje rechtop sta. Dat er een medische reden is waarom mijn mitochondriën niet genoeg energie produceren, mijn hart niet genoeg kracht heeft om bloed goed rondte pompen waardoor mijn hartslag met 50 slagen per minuut stijgt, waarom ik onwel word van warmte. Etc, etc, etc.

Wel geloof ik trouwens dat er daarnáást op energetisch vlak heel veel mogelijk is. En dan bedoel ik niet energetisch in de zin van de energie die je mitochondriën aanmaken, maar energetisch als in je energetische lichaam. Ik voel dat daar nog ruimte is voor groei, dat er dingen zijn die ik nog kan leren/loslaten wat energie vreters zijn. Maar ik geloof niet dat zij de oorzaak zijn van de ME.

Een vriendin van me zei dat ik misschien pas beter kan worden wanneer ik accepteer dat ik ziek ben. Wanneer ik me overgeef aan de situatie. Dat idee van overgave roept een gigantische hoeveelheid weerstand op. En dat vind ik interessant, want zoveel weerstand voelen, dat is natuurlijk niet voor niets. Zelfs nu ik dit type roept alles in mij NEE.

Want, zo voelt het voor mij, als ik accepteer dat ik ziek ben, als ik me er echt aan overgeef, dan zeg ik eigenlijk: ik leg me er bij neer. Ik ontvang het ziekzijn en neem het aan.

En ik ben bang dat “the Universe” dat zal zien als: ok, dan is dit je situatie.

Het voelt als zeggen: de strijd is gestreden, ik leg me er bij neer. Maar dat klópt het helemaal niet. De strijd is voor mij helemaal nog niet gestreden! Er zijn nog middelen die misschien kunnen helpen, dus zit ik nog middenin mijn strijd!

Ik voel me een hert dat blijft vechten tot de allerlaatste snik. En ik ben nog niet klaar met vechten. Ik kan nu nog niet zeggen: ik geef me over, want er zijn namelijk nog dingen die ik kan uit proberen om beter te worden.

Pas dáárna, wanneer ik geen protocollen meer heb, geen medicijnen, geen reddingsmiddelen. Als mijn hert geen kracht meer heeft. Pas dan kan ik me overgeven. Dan kan ik zeggen: oke. Dit is het. Ik accepteer het. Ik zal het dragen.

Ik weet dat mijn strijd bijna gestreden is. Dat ik bijna alles heb geprobeerd wat echt grote veranderingen teweeg kan brengen. En dan kom ik dus in een totaal andere fase terecht, als ook deze laatste dingen niet zullen helpen.
Dan kom ik in de fase van overgave.

Maar tot die tijd: see you in the battle field, motherfucker ME.

 

 

 

Related posts

2 Thoughts to “Vechten en overgave”

  1. Jeffrey

    Hi Roos,
    Mooi blog, je ziekte was mij onbekend.
    Ik had je geliked en ben gaan lezen.
    Ik blijf je volgen, al klinkt dat creepier dan bedoeld 😅
    Veel goeie dagen gewenst
    Jeffreyvanbronswijk@gmail.com

    1. Haha, dankjewel Jeffrey!
      Leuk dat je me volgt. Meer bekendheid voor ME is altijd goed:)

Leave a Comment