Update na 9 maanden chelatie

The Universe is in my favor.. Een van mijn favoriete uitspraken en ik heb absoluut een diep vertrouwen dat dit zo is.

Ik heb weer enórm geluk gehad.

Ik ben nu ruim negen maanden bezig met het Andy Cutler Protocol voor het veilig cheleren van kwik, in verband met een chronische kwikvergiftiging.

De eerste maanden had ik wat zeer welkome verbeteringen en na ruim 3,5 maand kwam ik in de Dump (fase) terecht. Even een reminder wat dat ook alweer was:

De Dump fase is de fase waarin je organen het dieper gelegen kwik loslaten in je bloedstroom. Door te cheleren verlaag je de hoeveelheid kwik in je weefsel. Wanneer die hoeveelheid kwik op een bepaald lager niveau komt, gaan je organen hun kwik dumpen. In deze periode voel je je over het algemeen een stuk slechter of op zijn minst maak je geen vooruitgang.

Begin dumpfase: ongeveer 2-6 maanden na het starten van chelatie.
De piek van de dumpfase: ligt rond de 6-9 maanden na het starten van chelatie.
Einde dumpfase: 12-24 maanden na het starten van chelatie.

De Dump kan dus láng duren en tijdens die normale dump heb je nog een extra zware periode: de piek van de Dump. Zoals hierboven gesteld is die piek rond de zes tot negen maanden na het starten van chelatie en duurt dus ongeveer drie maanden.

Mijn piek begon echter al na 4,5 maand.. en doordat hij eerder begon, eindigde hij ook eerder. Precies twee weken voor ik naar Miami vloog voor de bruiloft van mijn broer, na drie maanden en een week pieken. Ik werd wakker en voelde: het is voorbij. Ik heb het ergste gehad. HALLELUJAH.

Tijdens de piek van de dump ben ik heel veel bij mijn ouders geweest omdat ik te uitgeput was om met de honden te lopen of voor mezelf te zorgen. Rechtop zitten was al onprettig in verband met POTS en Orthostatische Hypotensie)**. Dus ik heb mezelf drie maanden verplaatst van bed naar bank naar bed, met hier en daar een uitschieter van een paar dagen of een week waarin ik me opeens heel goed voelde. Tot ik weer instortte.

Ik had dus nooit mee gekund naar Florida, als ik nog in de piek van de Dump zat. Ik had al nooit tien uur rechtop kunnen zitten in een vliegtuig. Hoeveel mazzel is het dus, dat de mijne eerder begon en zo op tijd eindigde?! I told you, the Universe is in my favor…

Sinds eind januari is de gewone Dump fase dus weer verder gegaan, en ook dat is pittig. Hoewel niet meer zo zwaar als de piek, ben ik tijdens de Dump nog steeds slechter dan voor de start van het cheleren én de Dump kan nog lang duren. Daar ben ik mentaal op voorbereid maar ik zal blij zijn als deze fase voorbij is!
Ik kan ook niks doen om het te verkorten, behalve elke week trouw een ronde doen om die verdomde kwik kwijt te raken!

De vakantie in Florida was GEWELDIG. Ik heb me afgevraagd waarom ik me die twee weken zoooo goed heb gevoeld en inmiddels ben ik erachter.
Ik voelde me nog steeds goed toen ik thuis kwam, tot ik weer voor Bibi moest zorgen. De eerste drie dagen ging dat goed, maar vanaf dag vier kost het me weer enorm veel moeite en ben ik fysiek weer behoorlijk slecht.

Het is dus echt de fysieke inspanning (wandelen en fietsen), wat me zo uitput. Zolang ik dat niet doe, voel ik me oké.

Ik heb in Miami natuurlijk niks hoeven doen! Ik heb voornamelijk heel veel gelegen: in bed en in de zon. En dat vindt mijn lichaam het allerfijnst: geen inspanning en horizontaal liggen.
Zodra ik me in ga spannen, loop ik heel snel leeg. Na drie dagen Bib uitlaten is het gewoon op. En ik moet natuurlijk elke dag naar buiten, wat ik heerlijk vind, maar wat mijn lichaam gewoon niet trekt. Ik ga met de zorg voor Bibi dus elke dag over mijn grenzen en er blijft geen energie over om me goed te voelen. Het is Bibi uitlaten, herstellen, Bibi uitlaten, herstellen.

Ik ga dus op zoek naar meer hulp met Bibi. Want een super lief gezin helpt elke week een of twee keer, maar ik heb meer hulp nodig. En het besef komt steeds meer dat ik het niet alleen hoef te doen. Je kan dus gewoon echt dingen uit handen geven. Ha! Wat een inzicht 😉

Benka is nog bij mijn ouders. Ik ben nog steeds op zoek naar een plekje voor haar, maar door die intens slechte periode heb ik zo’n vier maanden pauze gehad in de zoektocht, omdat ik niet in staat was met mensen af te spreken en langs te gaan voor een kennismaking. Ze heeft het heel fijn bij mijn ouders en ik ben hen mega dankbaar.

De twee weken in Florida met de zon op m’n kop hebben me enorm goed gedaan. Even echt eruit. En de bruiloft was prachtig en heb ik WAANZINNIG goed vol kunnen houden. Op cocktails en adrenaline denk ik, maar I don’t care. Ik heb genoten!!!!!

Zoals ik al vaker heb gezegd heb ik enorme kriebels om meer van de wereld te zien. En de reis naar de US liet maar weer eens zien hoe makkelijk dat is. Je kan gewoon in een vliegtuig stappen en naar een prachtige plek waar de zon schijnt. Het enige dat je nodig hebt is geld.

En energie, dus. Maar dat hoop ik over een jaartje weer te hebben.

OMG!!!

Het is heel gek om op je dertigste het gevoel te hebben dat je leven binnenkort kan gaan beginnen. Ik kan bijna niet geloven dat ik straks terug kan kijken op een FUCKING zware periode van 6/7 jaar waarin ik nooit heb opgegeven en waarin ik zooo veel heb geleerd. Ik ben fucking trots op mezelf. There, I said it! 😉

En ik heb ook geleefd, alleen niet het leven waar ik naar verlang. Maar ook daarin voel ik een diep vertrouwen dat dat gaat komen. Weekje naar Portugal, met de auto naar Kroatië, retraites volgen, weer paaldansen/sporten, lange wandelingen en fietstochten, naar Canada of Azië, natuurhuisjes, logeerpartijen bij vrienden, etc etc etc. En natuurlijk alle lekkere kleffe dingen met een leukste man.

DUS.

Zo dankbaar. (En ongeduldig en ook behoorlijk sip hoor op zware dagen, maar nu vooral dankbaar).

Voor het protocol. Voor mijn vrienden. Voor mijn familie en hun steun. Voor de vakantie. Voor de lessen die ik leer over mezelf. Voor het sociale stelsel in Nederland. Voor het vertrouwen dat ik voel.

Love!

——————————————————————————————————————–

**
POTS en OH:

Ik voel me dus beroerd als ik rechtop zit of sta (verschilt hoe lang dit duurt, soms twee minuten, soms vijftien), door dat mijn bloeddruk daalt en doordat het mijn lichaam niet lukt het gezakte bloed omhoog te pompen en daardoor te weinig bloed (en dus zuurstof) naar mijn hersenen gaat.

Posturaal orthostatisch tachycardiesyndroom (POTS) is een vorm van dysautonomie. De hartslag gaat ineens extreem omhoog (tachycardie) bij het staan. Dat gebeurt meestal binnen tien minuten na het gaan staan, waardoor het hart meer dan 120 slagen per minuut heeft óf tenminste een verschil van 30 slagen per minuut ten opzichte van de liggende positie.

Er komt bij de persoon die hieraan lijdt te weinig bloed met zuurstof naar het hoofd bij het staan. Het hart gaat dit proberen te compenseren waardoor een toename van de hartslag plaatsvindt van soms veertig slagen per minuut, ten opzichte van het liggen. De hersenen kunnen de bloeddruk en de hartslag niet meer goed regelen.
Bron.

Orthostatische Hypotensie (OH): Hypotensie betekent een lage bloeddruk. Orthostatisch betekent een ‘’rechtop-houding’’. Samen geven deze woorden aan dat de bloeddruk daalt bij het opstaan vanuit een liggende of zittende houding. Bij iemand met orthostatische hypotensie kan de bloeddruk in liggende houding normaal of zelfs hoog zijn, maar wanneer iemand gaat staan daalt de bloeddruk. Een lichte daling veroorzaakt  geen klachten, maar als de bloeddrukdaling meer dan 20 mmHg is in staande houding, is er sprake van ‘’orthostatische hypotensie’’.
Bron.

Related posts

14 Thoughts to “Update na 9 maanden chelatie”

  1. Ylvie de Kam

    Go girl!!

  2. Jenny Luesink

    Hoi Roos, dus je gaat zeker weten beter worden?

    Ik heb me ooit geabonneerd op je updates. Ik had zelf ook ME en orthostatische hypotensie. Dus weet van alle ellende die dat met zich meebrengt af.

    Ik weet niet of ik hier al eerder heb gemeld wat mijn plannen waren rondom Australië ivm herstellen hiervan.

    Lang verhaal kort ; ik ben inmiddels 4 maanden terug van de therapie. Die ik hier tot 1 jaar voort moet zetten.

    En het gaat goed sindsdien. Geen inspanningsintolerantie meer, geen orthostatische klachten. Ik voel me zoveel beter en heb me leven terug.

    Deze therapie is geen symptoombestrijding, maar pakt de oorzaak aan en zorgt dat ’t zenuwstelsel uiteindelijk weer optimaal gaat werken.

    Groetjes Jenny

    1. Hoi Jenny,

      Met hoe mijn herstel verloopt, precies zoals de véle anderen die mij voor zijn gegaan en beter zijn geworden, ga ik daar wel vanuit. Of ik 100% beter word weet ik niet, maar in ieder geval zoveel beter dat ik weer volop van het leven kan genieten. Daar heb ik alle vertrouwen in!

      De resultaten van je therapie klinken fantastisch! Wat was de oorzaak van jouw ME en OH die ze hebben aangepakt?

      Alle goeds!

      1. Jenny Luesink

        Met name houding, anders eten, en oefeningen waarin met tremors het zenuwstelsel “resetten” kan.

        Uiteindelijk herstelt men ook 100%. In Australië is deze therapie al meer dan 30 jaar succesvol. Ook word deze vergoed aldaar.

        Dus geen pillen of operaties.

        Welke weg ’t ook is, als ’t maar helpt. Ik had binnen 1 week al heel groot verschil. De orthostatische klachten waren weg.

        Bij mij was de oorzaak geen Lyme ofzo. Maar langdurige stress.

        Maar ook mensen met bv Lyme als oorzaak zijn daar geholpen.

        Zij kijken niet naar de oorzaak maar naar de klachten. Als klachten vanuit ’t zenuwstelsel komen of een ’n niet aangeboren hersen afwijking kunnen ze helpen.

        Ik kon bij thuiskomst mijn leven weer oppakken, en had geen zorg meer nodig. Om mijn zelfstandigheid weer terug te hebben is ’t mooiste van alles.

        Ik had bij alles hulp nodig..

        Succes nog 😊.

        Groetjes Jenny

        1. Ongelooflijk, wat een geweldig herstel! Héél fijn voor je!!
          Met een kwikvergiftiging zal je helaas wel moéten ontgiften (veilig cheleren dus), aangezien je lichaam geen natuurlijk mechanisme heeft om het uit je hersenen te krijgen. Maar voor mensen met andere oorzaken klinkt het heel goed!

      2. Jeffrey

        Hoi Roos,
        Ik heb het afgelopen jaar je verhaal gevolgd. Ik vind dat je mooi kunt schrijven en je verhaal komt binnen. Ik vind het heerlijk om te lezen dat het steeds beter met je gaat en dat er zelfs nog meer in het verschiet zit. Zeker voor iemand met zoveel positiviteit en levenslust, zeer welkom en dik verdiend. Ik gun je het allerbeste en hoop oprecht dat je steeds meer kunt genieten van de dingen die je blij maken omdat het je hopelijk steeds minder energie kost.
        Dit is de laatste commentaar die ik post, ik wil niet overkomen als een freak. Na je profiel gezien te hebben ben ik je blijven volgen en dat zal ik blijven doen. Ik lees je graag.
        Heel veel plezier en energie x Jeffrey

        1. Hoi Jeffrey,
          dankjewel!! Ontzettend lief.

    2. Maria

      Hoi Jenny, ik heb ook ME en ik ben op zoek naar mogelijkheden voor herstel. Ik ben benieuwd naar de therapie die je hebt gevolgd. Zou je mij er een mailtje over willen sturen? Dat mag naar mariadekievit[at]gmail.com
      Dank je wel!

  3. Geert

    Hi Roos, ik was je tegen gekomen op een, zal het hier niet vernoemen, social app 😉 en vond dat ik jou moest complimenteren met hoe positief je in het leven staat! Ik heb een deel van je schrijven gelezen en wist tot nu toe niet af van het bestaan van de kwikvergiftiging. Héél véél sterkte en succes met de behandeling, je verdiend het 100% energieniveau waar je zo naar hunkert om alles uit het leven te halen! Mijn complimenten over deze website en je manier van schrijven, het leest erg fijn weg. Grtjs

    1. He Geert, wat een mooie woorden, dankjewel! Doen me goed 🙂 Liefs

  4. Lisa

    Hoii Roos,
    Echt bizar knap hoe je hiermee om gaat, dat ten eerste! Ik heb een vraagje aan je aangezien ik hier al een maand of 7 last van heb. De POTS Klachten die je ervaart komen bij mij echt 1 op 1 overeen. Echt bizar. Ik heb in het afgelopen halve jaar al zoveel dokters gezien en niemand komt er maar achter wat het is. Toen ik al jouw stukken las dacht ik echt jeetje this is it. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik ben gister bij een internist geweest en gepraat over mijn symptomen, hij gaat nu proberen uit te zoeken wat het nou is maar ik weet gewoon bijna zeker dat dit het is, zou je misschien een keertje willen bellen of chatten? Ben echt radeloos, weet echt niet wat ik er mee aan moet 🙁
    Ben trouwens een meisje van 19
    Veel liefs, Lisa!
    Ps heel veel sterkte, you go girl!!

    1. Hoi Lisa,

      dankjewel voor je lieve woorden!! Er was niks mis gegaan hoor, ik moet toestemming geven voor een reactie op mijn site wordt geplaatst 🙂
      Heb je alleen POTS klachten, of herken je je ook in andere klachten? Zoals inspanningsintolerantie (PEM)?
      Ik wil zeker een keertje met je bellen, het liefst wel video bellen want mijn hoofd raakt snel overprikkeld van mijn telefoon aan mijn hoofd. Bij video bellen kan ik hem verder weg zetten.
      Vind me anders eerst even op Facebook: Roos Moelker.
      Liefs terug!

  5. […] minder brainfog, minder last van POTS en Orthostatische Hypotensie (Voor uitleg zie onderaan deze blog). Eind september 2019: Start Dump fase, voel duidelijk dat ik fysiek achteruit ga, minder kracht, […]

Leave a Comment