ME & de liefde

De afgelopen 2,5 jaar heb ik interessante (en minder interessante haha) mannen ontmoet. Als ik iemand interessant vond dan zei ik eigenlijk bij voorbaat al: “Ik ga niet je droomvrouw zijn hoor!” (want, ME, gedoe, geen werk, geen geld, geen energie, bladiebla).

Dat probeer ik nu niet meer te doen. Want ik kan heel goed iemands droomvrouw zijn, de situatie waar ik in zit zal er alleen niet een zijn waar veel mannen van dromen.

Na een paar heel slechte weken, waarin ik fysiek ook heel weinig aankon (moeilijk trappen lopen, de honden uitlaten was eigenlijk bijna niet haalbaar, helemaal leeg zijn), zit ik nu weer op mijn “oude” niveau. Ik denk dat dat gemiddeld 25% van mijn energie niveau van vroeger was. Ik voel me wel eens een uur of twee 75% en ik voel me ook wel eens dagen 10%, maar gemiddeld denk ik zo’n 25%. Ik kan genieten van een avond iets doen, omdat ik de rest van de tijd dan rust.

Das niet veel. Maar ook niet niks.

Wat ik heel moeilijk vond aan een relatie hebben terwijl ik al ziek was, was het gevoel van constant tekort schieten. Ik voelde me zó bezwaard als ik in bed lag te rusten. Als we door mijn vermoeidheid niet uit eten konden. Als ik niet mee kon op familie bezoek. Als hij de hele dag stond te werken en ik de hele dag op de bank lag. Ik ging extreem overcompenseren op andere gebieden, om goed te maken dat ik niet alles meer kon.

Toen die relatie kapot ging voelde ik naast verdriet dan ook enorme opluchting. Ik hoefde me niet meer bezwaard te voelen als ik in bed lag. Ik kon me overgeven aan de vermoeidheid zonder dat iemand anders daar last van had. Ik hoefde niet meer NU NU NU beter te worden, omdat anders mijn relatie over zou zijn.

De reactie die ik vaker heb gehoord, wanneer ik vertelde dat mijn ziek zijn de reden was dat mijn vriend wegging, was “dan hield hij niet genoeg van je.” Dat is echt iets wat je wilt horen ja, als je liefde net weg is… En het is ook nog eens onwaar. Iemand kan ontzettend veel van je houden, maar er alsnog voor kiezen om niet met de situatie te willen dealen. Of het gewoonweg niet kunnen.

Het is namelijk echt niet niks om een partner te hebben met ME. Zeker niet als je nog zo jong bent en je hele leven voor je hebt. Je moet sterk in je schoenen staan en veel verantwoordelijkheid kunnen dragen. Je eigen grenzen kennen en deze aan kunnen geven. Je moet heel veel begrip en geduld hebben en je moet je constant aanpassen aan mijn lage energie niveau. 

Maar wat was dat onveilig, voelen dat je liefde het eigenlijk niet meer trekt maar er niks aan kunnen doen dat je ziek bent. Je probeert alles te doen om de situatie beter te maken maar het gáát niet. Dat gevoel wil ik nooit meer.

En toen kwamen de jaren single zijn, waarin ik zoveel heb geleerd. Ik voel me emotioneel zóveel sterker dan voorheen. Ik besefte dat ik nooit meer op deze manier een relatie wil hebben. Een relatie waarin ik compleet versmelt met de ander. Mezelf verantwoordelijk maak voor zijn geluk en hem voor de mijne. Een relatie waarin we niet alles kunnen bespreken, omdat we bang zijn de ander te kwetsen.

Ik neem voortaan verantwoordelijkheid voor mijn eigen gevoelens en de stukken waarin ik nog mag helen. En ik beloof mezelf nooit meer de ander alles uit handen te nemen, over te compenseren en de verantwoordelijkheid op me te nemen voor het geluk en de heling van mijn partner.

Als ik nu een relatie in ga zal ik het nog steeds heel erg moeilijk vinden dat ik de ander steeds zal moeten teleurstellen met een nee. Nee ik kan niet mee, ik heb geen energie. Nee ik kan niet te lang staan. Nee het gaat niet. Nee dan slaap ik. Nee dan heb ik hersteldagen. Nee, nee, nee.
Hoelang zal het duren voordat iemand het beu raakt?
Daarom laat ik nu graag zo snel mogelijk iemand zien hoe mijn leven eruit ziet. This is it. Mensen denken namelijk snel dat het wel mee valt, maar als ze van dichtbij zien hoe weinig ik kan is dat toch even slikken..

Ik zal iemand nodig hebben die het helemaal prima vindt om dingen alleen te doen. Om een vriendin te hebben die niet constant naast hem staat. We hoeven niet als twee aan elkaar geplakte mensen door het leven. Jij bent jij, ik ben ik. En hoe fijn is het als we heerlijke mooie momenten met elkaar kunnen beleven.

Ik hoef ook niet gered te worden door iemand, ik kan mezelf dragen. Het enige dat ik dus nodig heb van de ander is acceptatie. Accepteren dat dit de situatie is.

En het allerbelangrijkste is: vergelijk mij niet met een gezond persoon, want in dat geval zal ik altijd tekort schieten. Kijk naar mij, met alles wat ik wel en niet te bieden heb (met het liefst de nadruk op wel, haha) en beslis voor jezelf: is dat voor mij genoeg?

Het voelt soms oneerlijk. Ik denk namelijk dat ik als persoon wel heel veel te bieden heb (zeg ik even heel onbescheiden). Maar ik realiseer me ook heel goed dat ik daarnaast met zoveel bagage kom, dat ik mijn plus- en minpunten in mijn hoofd altijd op een lijstje tegen elkaar af streep. Zo van: “ik ben enthousiast/zorgzaam/liefdevol” maar daar tegenover staat “kan niet werken.” Idioot eigenlijk, want zo werkt de liefde helemaal niet. 

Er zijn momenten dat ik denk dat ik nooit mijn hart meer wil openen, omdat iemand het tóch beu gaat raken, samenzijn met iemand die zo weinig kan. En er zijn momenten dat ik een volle JA voel en geloof dat ik het hoe dan ook waar ga maken. Mijn droomleven, “enigszins” aangepast.

We gaan het zien 🙂

<3

If we’re gonna do this, there’s some things I need to know
Are you in it for the long run, will you bear your heart and soul?
‘Cause it’s easy to commit to the fun and rosy parts,
but so many of us run when, things start getting hard.

FIA – A Journey Unfolding

Related posts

8 Thoughts to “ME & de liefde”

  1. Fia

    Wat ben ik blij om jouw blog gevonden te hebben! Ik heb recentelijk de diagnose POTS gekregen en heb nog niet veel Nederlandse jonge lotgenoten op het internet kunnen vinden.
    Ik vind dit allemaal zo herkenbaar en vind het erg mooi hoe sterk je erin staat (daar ben ik zelf nog niet). Ik ga je blog in de gaten houden:)

    1. He Fia,
      Sorry voor mijn late reactie op jouw ontzettend mooie berichtje! Dankjewel!
      Fijn he, die herkenning? Ik ervaar dat ook zo. We zijn niet alleen!!
      Liefs

  2. Maarten

    Mooie blog Roos! Hoewel ik zelf geen ME/pots heb, snap ik de struggle die je hier beschrijft. Je hebt ’t mooi verwoord. Sommige dingen gaan inderdaad anders dan dat de maatschappij ‘voorschrijft’…. big deal.. we zijn lekker uniek ☺️

    -Maarten

    1. Maarten, ik zit door mijn blog te scrollen en zie nu dat ik nooit op je heb gereageerd, sorry daarvoor. Bedankt voor je lieve reactie!!

  3. Karmijb

    Lieve Roos, wat mooi hoe je je weg beschrijft en hoe herkenbaar. Je verdient een mooie liefde en met jouw zelfbewustzijn ga je die zeker vinden. Veel geluk🍀

    1. Wat een lieve en mooie reactie, dankjewel!!! 🙂

  4. GH Vrieswijk

    RESPECT!!!
    Roos, wat kun je het mooi verwoorden allemaal! Ook ik weet hoe je je dan voelt en knap nu na 21 jaar Hashimoto met 3 jaar ME eindelijk op, ben inmiddels 55. Ik geloof niet dat ik dat net zo goed zou hebben gekund als jij op jouw leeftijd. Blijf dapper doorgaan met waarmee je bezig bent. Jij bent sterker dan je denkt. Vaak niet fysiek, soms niet mentaal, maar je hebt een mooi en sterk karakter en een behoorlijke portie doorzettingsvermogen. Daarmee ga je er komen. GEEF NOOIT OP!

    1. Wat een ontzettend lieve reactie. BIG SMILE, dank!!!!

Leave a Comment